"EĞİLMEM"
"EĞİLMEM"
Umumiyetle ağır başlı tanınıyordu. Ancak,
alay ve latifeyi de severdi. Çocuk idi, ama çocuk oyunlarına karışmazdı. Üzeyir
Bey konakları diye anılan evimizin selamlık tarafı bahçesinde o zamanın spor
oyunlarından Selanik'te "Mançık ile bir kavas" denilen sırttan atlamaca
oynuyorduk. Bu oyunun icabı olarak kura çekilir, bir çocuk ellerini diz
kapaklarına koyarak rüku'a varır, diğer çocuklar sıra ile ellerini eğilen
çocuğun sırtına vurarak atlarlar ve bir iki metre ileride birinci çocuğun
vaziyetini alır, bu suretle uzun sıra atlaması sporu yaparlardı.
Bunu takiben rüku'daki çocuklar tedricen
yükselerek yalnız başlan vücutlarına kaim olarak dururlar, birbiri tizerinden
atlarlardı. Buna da yüksek atlama oyunu adı verilmişti. Bu yüksek atlamada
düşenler çoktu. Mustafa Kemal, mutadı veçhile oyuna girmezdi; yalnız düşen
kalkanlarla eğlenir, alay eder, gülerdi. Nasılsa bizim kafamız kızmış olacak ki,
söz birliği ederek Mustafa Kemal'i karga tulumba etmeye teşebbüs ettik. Nihayet
oyuna ginneye razı oldu ve sonuncu olarak sıra ile eğilmiş bulunan çocukların
üstünden atladı. Sona gelince dimdik ayakta durdu. Ne yaptıysak, "Eğilmem." dedi
ve eğilmedi!
Artık hakkıyla kızmıştık, "Bu oyun bozanı
aforoz edip aramızdan çıkaralım." diye fiskos ettik. Fakat ittifak edemedik,
kendimize bir baş seçemedik.
Asaf
İLBAY
6"Atatürk'ün
Hususi Hayatı", Tan Gazetesi Yıl:1, Sayı:l74, 10 Haziran 1949, s.2
Yorumlar
Yorum Gönder